شبکه بهداشت و درمان فردیس

امام محمد باقر(ع( در دوران امامت خویش، با وجود شرایط نامساعدی که بر عرصۀ فرهنگ اسلامی سایه افکنده بود، با تلاشی جدّی و گسترده نهضتی بزرگ را در زمینه علوم و معارف اسلامی طراحی کرد. تا جایی که این جنبش دامنه>دار به بنیان>گذاری و تأسیس یک دانشگاه بزرگ و برجسته اسلامی انجامید که پویایی و عظمت آن در دوران امام صادق(ع)، به اوج خود رسید، امام با برقراری حوزۀ درس، با کج اندیشی>ها مبارزه کرد و در صدد زدودن چالش>های علمی، تحکیم مبانی معارف و اصول ناب اسلامی با تکیه بر آیات رهنمون>گر قرآن برآمد و ابواب فقهی و اعتقادی را از دیدگاه قرآن بررسی کرد و به پرورش دانشمندان و فرهیختگان عصر خود و جنبش بزرگ علمی پرداخت، به گونه>ای که دانشمندی چون «جابر بن یزید جُعفی» هر گاه می>خواست سخنی در باب علم به میان آورد ـ با آن توشه>ای که از دانش داشت ـ می>گفت: «جانشین خدا و میراث دار دانش پیامبران محمد بن علی(ع) برایم این>گونه گفت»به دلیل ناچیز دیدن موقعیّت علمی خود در برابر جایگاه امام(ع)، از خود نظری به میان نمی>آورد.

شرایط زمان (سستی پایه‏ های حکومت امویان)، برای امام محمد باقر (ع) و نیز امام صادق (ع) زمینه‏ای را فراهم آورد که آنان به تأسیس حوزه‏ های بزرگ درسی اقدام نمایند و عالمان و فقیهان بسیاری را پرورش دهند و بیشترین آرای فقهی، تفسیری و اخلاقی را در کتب فقهی و حدیثی از خویش بر جای گذارند .

دانش امام باقر (ع) نیز همانند دیگر امامان از سر چشمه‏ ی وحی بود اما زمینه مراجعات وسیع دانش پ‍ژوهان و ابراز علم برای حضرت و فرزند گرامی شان امام جعفر صادق(ع) فراهم گشت ، تشکیل حلقه های درسی سنگین، احتجاجات، مناظرات و مباحثات امام محمد باقر (ع) با دانشمندان و مدعیان یکه تازی درمیدان علم، همگان را به تواضع در پیشگاه علم آنحضرت وادار کرد.