شبکه بهداشت و درمان فردیس

دهمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت امام علی النقی الهادی (ع) معروف به امام هادی (ع) در ذیقعده سال 220 قمری پس از شهادت پدر بزرگوارش حضرت امام محمد تقی (ع) معروف به جوادالائمه (ع) مقام منیع امامت شیعیان را بر عهده گرفتند. آن حضرت مانند پدر ارجمندش در سنین کودکی به این مقام عظیم نایل آمدند. ایام امامت امام علی النقی (ع) با خلافت شش تن از خلفای بنی عباس معاصر بود. رفتار خلفای عباسی با امام علی النقی (ع) متفاوت بود. برخی رفتار خصمانه و برخی دیگر رفتار متعادل تری اعمال می نمودند، ولی همه آنان در غصب خلافت و نادیده گرفتن حقوق امامت هم رای و هم نظر بودند. در میان آنها متوکل عباسی (دهمین خلیفه عباسیان) بیش از همه نسبت به اهل بیت (ع) و خاندان امامت و علویان صاحب نام دشمنی می ورزید و از هر راه ممکن درصدد اذیت وآزار آنان بر می آمد و حتی نسبت به درگذشتگان اهل بیت (ع) نیز عقده گشایی می کرد و دستور می داد که قبور امامان معصوم (ع) بویژه قبر مطهر اباعبدالله الحسین (ع) را شخم زده و زراعت نمایند. امام هادی (ع) با این که شدیدا تحت نظر بودند اما از پای ننشست و فعالیت های خود را به شیوه ای مطابق اوضاع زمان خویش به پیش برد. از مهمترین فعالیت های آن حضرت این بود که به مردم از راه های گوناگون آگاهی داده و منصب امامت و مقام علمی خود را در سخنان و مناظرات و پرسش و پاسخ های علمی آشکار نموده و عدم مشروعیت حکومت بنی عباس را تبیین می کردند. یکی دیگر از محورهای فعالیت امام هادی (ع) آماده کردن مردم و شیعیان نسبت به غیبت حضرت مهدی (عج) بود. امام علی النقی (ع) به مدت یازده سال در سامرا (پایتخت عباسیان) و در محله عسکر (منطقه مسکونی نظامیان) به حالت تبعید زندگی نمود و دراین مدت تحت مراقبت و نظارت دستگاه امنیتی خلافت قرار داشت و از تماس با دوستان و یاران خویش محروم بود. آن حضرت پس از 33 سال امامت در سال 254 هجری در سن 41 سالگی در شهر سامرا به وسیله معتمد عباسی برادر خلیفه وقت مسموم و به شهادت رسید.